BART GIELEN

 

 

In een tijd van akelig precieze tools om beelden zonder spoor van een ‘las’ in elkaar te weven, grijpt Bart Gielen terug naar de basics van het tekenen. Hij bouwt zijn composities op met niet meer dan een staafje houtskool, een kneedgom en sporadisch wat krijt. Monumentaliteit en het beheerste spel van licht en donker maken van hem een plastische verteller, niet van een eenduidig verhaal, maar van mooie, onpeilbare raadsels. De vertrouwdheid en herkenbaarheid van het beeldmateriaal doet hij omslaan in een bevreemdende dramatiek. Perspectieven worden aangescherpt, contrasten uitgebuit. Buiten de ruimtes die nog alle sporen van vroegere menselijke beheersing tonen, liggen ongebreidelde natuur en vegetatie op de loer. Of dit een bevrijding of een bedreiging moet zijn, laat Bart in het midden, onuitgesproken, als één van de ontelbare nuances in het grijs en dieptes in het zwart van het houtskool.  (fragmenten uit Frederik Van Laere, 2016)