HILDE OVERBERGH

 

Hilde Overbergh schildert en maakt in situ-installaties. In haar schilderijen combineert ze een beeldtaal van op doek gegoten verfmengsels, gezeefdrukte elementen en geschilderde silhouetten. Kleine alledaagse handelingen zoals vouwen, stapelen, groeperen, plaatsen/verplaatsen, structureren haar observaties en fungeren als inspiratie en werkmethode. Via verschillende compositorische strategieën brengt ze de picturale en de architecturale ruimte samen.

In het werk van Overbergh zijn persoonlijke verbeelding en fysieke realiteit geen strikt
gescheiden werelden, maar lopen ze rechtstreeks over in elkaar. Door een omweg langs haar schilderkunst probeert Overbergh de wereld rondom ons anders te benaderen. Daar wordt ruimte niet afgebeeld als een vaststaand gegeven. In tegendeel, veel tableaus kan je op verschillende manieren lezen en worden beïnvloed door het kijken zelf. Sommige doeken zijn niet volledig ingevuld en lijken op het eerste zicht onaf. Andere zijn zichtbaar overschilderd, waardoor oude en nieuwere verfstroken zich mengen tot gelaagde ruimtes met een haast concrete dieptewerking. Als een waarnemingsproces dat nog op volle gang is, ziet de toeschouwer vooral mogelijkheden die zelf ingevuld kunnen worden, afhankelijk van het eigen standpunt. Die ruimtewerking wordt nog vergroot door diverse materialen die Overbergh in haar werk gebruikt. Schilderijen op transparante synthetische stof laten kleurvlakken
geschilderd op de achterzijde doordringen tot in de afbeelding. In andere werken geven tape en hout de compositie een materiële diepte. En tenslotte is er de opstelling van de werken onderling. In dat kleurrijk en meerduidig universum bestaan beelden nooit op zich, maar ontstaan ze pas als wisselwerking tussen wat er zich binnen en buiten het beeldkader afspeelt. Hetzelfde geldt voor ruimte. Als Overbergh in haar werk peilt naar een nieuw begrip van onze omgeving vindt ze die in het besef dat ruimte slechts gecreëerd wordt door het vermogen om open te staan voor nieuwe verbindingen. Die verruimende kracht is net zo belangrijk als het omlijsten zelf. En dat maakt het werk van Overbergh aan de levende lijve voelbaar: dat die kracht schuilt in onze eigen blik.