NADIA NAVEAU

 

 

Nadia Naveau benadert de klassieke definitie van een beeldhouwer met haar grote en kleine sculpturen, maar werkt niet noodzakelijk in traditionele materialen (het loopt uiteen van plasticine, klei, keramiek, brons, polyester tot rubberachtige siliconen) en het resultaat is allesbehalve conventioneel. Hevige kleuren en afwerkingen met hoogglanzend glazuur verhogen de complexiteit van haar beelden: de kijker moet wennen aan het beeld, zoals ogen moeten wennen aan het donker.

Het vraagt tijd om in de organische veelheid en drukte de details te ontdekken, om in een schijnbaar abstract kluwen figuren te ontwaren. Ze zijn grof en fijn tegelijk.
Het boetseren is voelbaar: er komt vaak een fysieke inspanning bij kijken om de massa materiaal te manipuleren. Tegelijk blijken de figuren verassend gedetailleerd en vloeien ze – dieren, mensachtigen en natuurelementen als stronken of golven – moeiteloos in elkaar over. Als je met Naveau praat over haar werk, geeft ze je een collage van referenties: plaatsen die ze bezocht heeft, gebouwen, kunstwerken, kleuren die ze gezien heeft. Haar werk brengt verslag uit van die reizen, fysiek afgelegd of in boeken en tentoonstellingen. Die collagetechniek van ervaringen is hier en daar vrij direct terug te vinden, in andere werken is de selectie en vervorming van het geheugen er eerst overheen gegaan.

Naveau spreekt de klassieke taal van het monument als een moedertaal, maar heeft deze geïncorporeerd in een massareservoir van oudere en actuele beeldfragmenten. Wat aan dat reservoir ontsnapt, maakt deel uit van het meest recente hoofdstuk in de geschiedenis van de beeldhouwkunst.
Voor Nieuwe Monumenten creëert ze een monumentale sculptuur, Roman Riots, die precies die kunstgeschiedenis zowel vormelijk als thematisch onderde aandacht brengt. Het gaat om een constellatie van figuren, zoals die in een oudheidkundig museum worden tentoongesteld. Een metalen drager, een opstellingsmechaniek vervangt de delen van de beelden die niet bewaard bleven en vult zo de ontbrekende delen van het verhaal aan. Daarmee symboliseert het de 19de-eeuwse idee dat geschiedenis een lijn is van causale verbanden die – mits grondig studiewerk – blootgelegd kunnen worden.

Sara Weyns (Directeur Middelheim Museum)