STEVEN PETERS CARABALLO

 

Het eerste contact met het oeuvre van Steven Peters Caraballo blaast je gewoon omver. Je staat verstomd, dus heb je enige tijd nodig om opnieuw te focussen en een poging te ondernemen om te analyseren, voor zo ver de fantasie het al niet blijvend van je overneemt. Heel intrigerend werk!
Je denkt meteen te weten wat je ziet, maar bij nader toezien weet je het echter helemaal niet meer. Toont de kunstenaar hier een soort spiegel van de realiteit? Doet hij je mede wankelen door het snel wegnemen van je oorspronkelijke, prille zekerheid en die in een soort illusionaire wereld te veranderen? Herkennen, dit doen we immers. In eerste instantie lijken zijn onderwerpen allemaal te wijzen op geluk, op nostalgie, schoonheid enz, maar toch is er die oorverdovende stilte, soms een bepaalde logische verwachting die gepaard gaat met een onderhuidse dreiging. Het lijkt mij alsof Steven Peters Caraballo wil zeggen dat we al veel te lang hetzelfde doen en verwachten, ook al lopen tal van dingen al eeuwen verkeerd. Iets vertrouwds in vraag stellen vergt moed en wekt tegenstand op. Op een heel bijzondere manier doet hij het wél. Het werk van Steven Peters Caraballo drijft onmiskenbaar op een fenomenale techniek. Is het oeuvre een vorm van kritiek op onze Westerse waarden? Op onze zogenaamde vrijheid? Zijn werk, hoe dicht het ook tegen de herkenbare realiteit aanleunt, voert ons duidelijk naar een andere wereld. Daar zijn we lang nog niet. Het is een lange tocht, die zich ongetwijfeld ook in de getormenteerde geest van de kunstenaar afspeelt. In zijn onnavolgbare fantasiewereld.
Johan de Bruyne