STIJN BASTIANEN

Wie zei ook weer: "Met logica komt men van A naar B, met verbeelding komt men overal"? (juist: Einstein!). Het werk van Stijn Bastianen brengt ons inderdaad van A naar B, maar dan via het hele alfabet. En de verbeelding krijgt men er bovenop.

Een eigenschap van "logica" is, dat het ons voert naar de uithoeken van ons bevattingsvermogen. En dat heeft alles te maken met het overbruggen van contradicties. Want is het niet logisch dat wij proberen om ogenschijnlijke tegenstellingen toch met elkaar te verzoenen? Hoe absurd ook?

Vorm.

Stijn Bastianen is schilder én graficus. Daardoor voelt hij zich meer aangetrokken tot kleinere formaten: van schetsboek tot middelgroot doek. Hij tekent vlot en spits,met een herkenbare schriftuur. Zijn schetsboekjes zijn bedoeld als "voorstudies", of inspiratiebronnen. Maar het zijn tevens grafische juweeltjes geworden; ongewild misschien. Uit deze getekende versies

groeien dan schilderijen met een sterk gelaagde textuur. Want tegenover het rechtstreekse karakter van de tekenstift, staat de doorwrochte verwerking van de verf. Stijn Bastianen overschildert graag: de picturale rijkdom schraagt de complexiteit van "het verhaal".

 

Inhoud.

"Het verhaal" is moeilijk rationeel te doorgronden. Het ontstaat vaak uit een toevallig of onbewust samenbrengen van beelden en tekens. "De wereld is een schouwtoneel": Bij Stijn Bastianen schuiven de decorstukken over elkaar, tot de inhoud zich schoorvoetend prijsgeeft. Deze inhoud kan schommelen van humor tot sarcasme, van ironie tot poëzie, met daar bovenop een vleugje maatschappijkritiek.

 

Vorm plus inhoud.

Hoe rijmen wij één en ander aan elkaar? Natuurlijk is er een cartoonale insteek. Trouwens, begrippen als "deformatie" en "expressie" blijven nauw met elkaar verbonden, en de stap van "sur‐naturalisme" naar "sur-realisme" was destijds vlug gezet. Stijn Bastianen begrijpt als geen ander het dilemma tussen spontaneïteit en controle. Hierbij worden losse beelden scherp herkenbaar en technische bedreven neergezet. Het eindresultaat vormt dan ook een boeiende, interpretabele wereld, die we best met stomme verbazing ondergaan. Want lijken we niet rond te dolen in een eigentijdse 'Lof der Zotheid"?

(09/2018)

Marc Bourgeois

 

Wie zei ook weer: "Met logica komt men van A naar B, met verbeelding komt men overal"? (juist: Einstein!). Het werk van Stijn Bastianen brengt ons inderdaad van A naar B, maar dan via het hele alfabet. En de verbeelding krijgt men er bovenop.

Een eigenschap van "logica" is, dat het ons voert naar de uithoeken van ons bevattingsvermogen. En dat heeft alles te maken met het overbruggen van contradicties. Want is het niet logisch dat wij proberen om ogenschijnlijke tegenstellingen toch met elkaar te verzoenen? Hoe absurd ook?

 

Vorm.

Stijn Bastianen is schilder én graficus. Daardoor voelt hij zich meer aangetrokken tot kleinere formaten: van schetsboek tot middelgroot doek. Hij tekent vlot en spits,met een herkenbare schriftuur. Zijn schetsboekjes zijn bedoeld als "voorstudies", of inspiratiebronnen. Maar het zijn tevens grafische juweeltjes geworden; ongewild misschien. Uit deze getekende versies

groeien dan schilderijen met een sterk gelaagde textuur. Want tegenover het rechtstreekse karakter van de tekenstift, staat de doorwrochte verwerking van de verf. Stijn Bastianen overschildert graag: de picturale rijkdom schraagt de complexiteit van "het verhaal".

 

Inhoud.

"Het verhaal" is moeilijk rationeel te doorgronden. Het ontstaat vaak uit een toevallig of onbewust samenbrengen van beelden en tekens. "De wereld is een schouwtoneel": Bij Stijn Bastianen schuiven de decorstukken over elkaar, tot de inhoud zich schoorvoetend prijsgeeft. Deze inhoud kan schommelen van humor tot sarcasme, van ironie tot poëzie, met daar bovenop een vleugje maatschappijkritiek.

 

Vorm plus inhoud.

Hoe rijmen wij één en ander aan elkaar? Natuurlijk is er een cartoonale insteek. Trouwens, begrippen als "deformatie" en "expressie" blijven nauw met elkaar verbonden, en de stap van "sur‐naturalisme" naar "sur-realisme" was destijds vlug gezet. Stijn Bastianen begrijpt als geen ander het dilemma tussen spontaneïteit en controle. Hierbij worden losse beelden scherp herkenbaar en technische bedreven neergezet. Het eindresultaat vormt dan ook een boeiende, interpretabele wereld, die we best met stomme verbazing ondergaan. Want lijken we niet rond te dolen in een eigentijdse 'Lof der Zotheid"?

 

(09/2018)

Marc Bourgeois